Het Black Triangle Festival is een 24-uurs kunst- en onderzoeksfestival dat plaatsvindt van zaterdag 30 augustus 2025, 10:00 uur tot zondag 31 augustus, 10:00 uur, rond de Winterslag terril in Genk. Het festival is een belangrijke mijlpaal in mijn doctoraatsonderzoek (aan de architectuurafdeling van de ETH Zürich) naar stedelijke transformatie en verbeelding.
De titel Black Triangle verwijst naar de complexiteit van dit gebied. Het is een symbool voor verandering, zonder vaste betekenissen of rollen. De terril is zowel een fysiek als symbolisch monument. Het is privébezit en niet officieel toegankelijk, maar het blijft de identiteit van de lokale gemeenschap mee bepalen.
Tijdens het festival verkennen we de terril als een poort naar verbeelding. Dit doen we door middel van verschillende kunstvormen zoals film, fotografie, muziek, keramiek, beeldhouwkunst en poëzie. Naast resultaten uit mijn eigen actie-onderzoek vormen de bijdragen van kunstenaars die de afgelopen jaren in de schaduw van de terril hebben gewerkt, een belangrijk onderdeel van het festival.
Het festival gaat niet over het "bezetten" van de terril, maar over het resoneren met en het ontdekken van nieuwe lagen van betekenis. Het is geen tentoonstelling, maar een 24-uren parcours voor collectief ervaren en dromen, een ontdekking van nieuwe lagen in het landschap en onze verbeelding.
Het Black Triangle Festival claimt niets, maar nodigt uit om onszelf te herpositioneren als actoren in een collaboratieve praktijk van verbeelding. In een wereld van hekken en grenzen is dit een daad van 'anders bezetten'.
Philippe Vandenbroeck,
curator en onderzoeker
Newrope, Chair for Architecture and Urban Transformation
ETH Zürich
Nel Maertens, beeldend kunstenaar
Nel Maertens (°1996, woont en werkt in Antwerpen) verkent in haar werk kleur, materiaal, schriftuur, en energie. Nel studeerde in 2019 af als master in mode aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen. Naast projecten in de podiumkunsten (kostuumontwerp, performance), legt Maertens zich toe op een autonome beeldende kunstpraktijk. Ze is een multidisciplinaire kunstenaar die graag cross-sectorale samenwerkingen aangaat. Nel nam deel aan groeps- en solotentoonstellingen in binnen- en buitenland, in 2021 cureerde Charlotte Crevits een eerste solotentoonstelling van haar werk in CC Strombeek. Daarna volgden verschillende residenties en samenwerkingen met o.a. KMSKA, Modemuseum Antwerpen, choreografe Femke Gyselinck, Border Buda, Zonzo Compagnie,…
Lorenzo Castore, fotograaf
"Na een bewogen jeugd die werd gekenmerkt door voortdurende veranderingen van woning en context, en een adolescentie gedreven door de obsessieve nood om mijn weg te vinden, stuitte ik begin jaren ’90 op fotografie: als een reis door de buitenwereld én de innerlijke wereld paste het perfect bij mijn aard. Sindsdien werk ik gepassioneerd, rusteloos en toegewijd, voortdurend op zoek naar een emotionele spanning die een gevoel van verwondering oproept. In 2011 veranderde een dramatische gebeurtenis mijn leven en mijn relatie met tijd. Vanaf dat moment begon ik met nieuwe ogen en vastberadenheid te kijken naar wat ik aan het doen was. Een imaginaire kaart van verbondenheid begon eindelijk vorm te krijgen. Het verstrijken van de tijd vormt een nieuw alfabet, een nieuwe taal, en wekt een openbaring op: herinnering komt naar boven, ervaring transformeert in iets veel ruimers. Via fotografie probeer ik sporen achter te laten van een aanwezigheid die ontstaat uit ontmoetingen en momenten in het heden, waarmee ik een gevoel van tijdloze verbondenheid wil opbouwen – mijn werkelijkheid. Mijn bedoeling is om mijn constellatie te structureren, die evenveel zegt over mijn relatie tot anderen als over mezelf. Werken die ontstaan uit toevallige ontmoetingen buiten mijn dagelijks leven wisselen af en vermengen zich met meer strikt autobiografische werken: die laatste zouden niet kunnen bestaan zonder de eerste. Uiteindelijk wordt mijn werk gekenmerkt door langdurige projecten die focussen op persoonlijke ervaring, herinnering en de relatie tussen individuele verhalen, geschiedenis en de huidige tijd."
Wim Cuyvers, schrijver, cineast, 'forestier'
Wim Cuyvers (°1958) is een Belgische architect, schrijver en forestier die sinds 2000 woont en werkt in de Franse Jura. Na een succesvolle carrière in de architectuur, met onder andere een solotentoonstelling in deSingel (1995) en de Vlaamse Cultuurprijs (2005), besloot hij zijn praktijk te beëindigen en zich te vestigen in het berggebied van Saint-Claude. Daar richtte hij het domein Montavoix op, een openluchtplek die fungeert als toevluchtsoord en ontmoetingsruimte, geïnspireerd door de ideeën van Giorgio Agamben over 'forestieri'—vreemdelingen of vluchtelingen. Zijn artistieke werk onderzoekt de relatie tussen ruimte, gemeenschap en existentiële ervaring. In 2022 werd hij als artist in residence uitgenodigd door C-mine in Genk, waar hij de film dodeNberg maakte, die een visie voor de toekomst van de Winterslagse terril voorstelt.
Liesbeth Decrock, componiste
Liesbeth Decrock (Gent, 1990) behaalde een master in compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen, waar ze studeerde bij Wim Henderickx en Luc van Hove. Haar oeuvre laat zich in grote lijnen in twee categorieën indelen: enerzijds ernstige werken met een sterk emotioneel – soms autobiografisch – thema, anderzijds informele stukken vaak met een vleugje humor. Haar selectieve stijl wordt verder gekenmerkt door directheid, transparantie, vitaliteit en de drang om te behagen. Composities van Liesbeth Decrock werden uitgevoerd door ensembles en uitvoerders zoals deFilharmonie, deCompagnie, De 2de Adem, Logos Robot Orchestra, Matthias Coppens, Bram Fournier, Andrew Wise, Nikolaas Kende, en op festivals als AlbaNova, Klarafestival, Wonderfeel en Wratislavia Cantans.
Ciel Grommen, beeldend kunstenaar
Ciel Grommen is een kunstenaar wiens werk zich primair richt op ruimte, met aandacht voor sociale en publieke aspecten van samenleven. Met een achtergrond in architectuur (KU Leuven) en beeldende kunst (HEAD Genève) combineert Ciel stedenbouw met kritische, collaboratieve kunstpraktijken. Haar methode omvat een sterke contextuele inbedding, interactie met bewoners en het verkennen van lokale verhalen en aspiraties. Eerdere projecten vonden plaats in extraterritoriale zones zoals Palestijnse vluchtelingenkampen en de DMZ, en recent ook in productieomgevingen zoals boerderijen en fabrieken. Momenteel doctoreert Ciel in de kunsten aan LUCA School of Arts en werkt zij intensief samen met kunstenaars zoals Maximiliaan Royakkers en Clémentine Vaultier.
Nicolas Mortelmans, sitarspeler
Nicolas Mortelmans is een gepassioneerde sitarspeler en multi-instrumentalist uit Antwerpen. Nicolas is een fusion sitarist en student Indische klassieke muziek. Hij studeerde op de traditionele manier bij verschillende sitarmeesters in India en sinds 2017 wordt hij opgeleid door de wereldbefaamde Anoushka Shankar.
Laurence Petrone, beeldhouwster
Laurence Petrone (1987) is een Belgisch-Italiaanse beeldhouwster, historica en schrijfster. In 2021 richtte ze mee FAAR op, een kunstenaarscollectief gevestigd in Antwerpen. Haar artistieke werk onderzoekt de zintuiglijke kwaliteiten van materialen en hun ruimtelijke interventies. Ze beschouwt haar atelier als een plek om in zowel woorden als materie te denken, met als doel mensen uit verschillende domeinen samen te brengen. In haar academisch onderzoek aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en de Universiteit Antwerpen stelt ze de vraag of een kunstwerk een getuigend karakter kan hebben ten aanzien van politieke gebeurtenissen. Wanneer verwerft iemand het legitieme gezag om levensveranderende gebeurtenissen te bevragen? Hoe autonoom kan een kunstenaar of zijn, haar, hun werk zijn?
Paula Q, keramiekster
Paula Q is een Nederlands-Ierse kunstenaar, geboren in 1969 in Maastricht. Haar passie voor keramiek ontstond in haar twintiger jaren in het atelier van Wim Hos, waar ze vier jaar aan de draaischijf werkte. Op zoek naar andere manieren van creëren had ze “flings” met smeden, papier-maché en textielkunst, om uiteindelijk zichzelf handvormtechnieken in klei aan te leren. Haar werk is een vertaling van rauwe emoties, uitgedrukt in levendige aardetinten en ingekraste patronen in klei. Haar meest recente werk, een reeks flinterdunne kommen gemaakt na een groot persoonlijk verlies, is momenteel te zien in haar atelier in Genk, België.
Maximiliaan Royakkers
Maximiliaan Royakkers is een kunstenaar en architect gevestigd in Brussel. Zijn transdisciplinaire praktijk verweeft artistieke, educatieve en architecturale benaderingen. Zijn werk ontwikkelt zich via reflecties op sociale, politieke en ecologische verhoudingen die zich afspelen in ruimtelijke contexten. In zijn projecten probeert hij relaties aan te gaan met plekken en situaties via intensief veldwerk, door een rol op te nemen en door ruimtelijke praktijken te initiëren die lokale perspectieven verweven met mondiale dynamieken. Op die manier experimenteert hij met alternatieve vormen van samenleven. Royakkers maakt deel uit van het Speap-programma (école des arts politiques) aan de universiteit SciencesPo in Parijs. Zijn werk werd onder meer getoond bij Bureau Europa, Jan Van Eyck Academie Maastricht, De Singel Antwerpen, Z33 Hasselt, Le Grand Hornu Mons, Beaux-Arts Parijs… Maar zijn werk verschijnt minstens even vaak in de “echte” wereld, zoals op de parkeerplaats van een Aldi-supermarkt in Borgloon, of aan de voet van de terril in Winterslag.
Heleen Sintobin, keramiekster
Heleen Sintobin is een Belgische meubelontwerper, materiaalkenner en verhalenverteller met een achtergrond in interieurarchitectuur. Ze laat zich inspireren door het dagelijks leven, oude en toekomstige maakmethodes. Haar werk probeert de kracht van materialen over te brengen in een hedendaagse ontwerpcontext. In haar praktijk zoekt ze constant naar een balans tussen geschreven historisch en academisch onderzoek enerzijds en praktisch materiaalonderzoek, experimenten en gelukkige toevalligheden anderzijds. Heleen behaalde een master in Design Products aan het Royal College of Art in Londen. In haar huidige werk onderzoekt ze de toekomst van ambacht in het digitale tijdperk.
Philippe Vandenbroeck, schrijver, fotograaf
Philippe Vandenbroeck is schrijver-fotograaf en postdisciplinair onderzoeker. Zijn praktijk verkent landschap, herinnering en de toestand van Endzeitlichkeit. Als doctoraatsstudent aan de Newrope-leerstoel van ETH Zürich onderzoekt hij stedelijke transformatie als een collectieve verbeeldingspraktijk. Het Black Triangle Festival maakt deel uit van zijn onderzoek. Hij zal er zijn nieuwe publicatie ‘Portent’ voorstellen, een dichtbundel, alsook, voor de eerste keer, een reeks werken in keramiek.